حال من دست خودم نیست

    دیگه آروم نمی گیرم

    دلم از کسی گرفته

    که می خوام براش بمیرم

    باز سرنوشت و انتهای آشنایی

    باز لحظه های غم انگیز جدایی

    باز لحظه های ناگزیر دل بریدن

    بازم اول راه و حس تلخ نرسیدن

    ...

    پای دنیای تو موندم

    مثل عاشقای عالم

    ....

    دارم از دست تو میرم

   عاشقی کن منو نشکن

ز ليلايي شنيدم يا علي گفت 

 به مجنوني رسيدم يا علي گفت

مگر اين وادي دارالجنون است 

 که هر ديوانه ديدم يا علي گفت

نسيمي غنچه اي را باز ميکرد 

 به گوش غنچه آندم يا علي گفت

خمير خاک آدم چون سرشته

چو بر ميخاست آدم يا علي گفت

مسيحا هم دم از اعجاز ميزد 

 زبس بيچاره مريم يا علي گفت

مگر خيبر زجايش کنده ميشد

يقين آنجا علي هم يا علي گفت

علي را ضربتي کاري نميشد 

 گمانم ابن ملجم يا علي گفت

   آسمان جای قشنگی ست

  پریدن زیباست و از آن زیباتر

   شوق پروانه شدن در قفس چشم شماست.

   پـشت پـنـجـره

زيبا ترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد. با وفاترين دوست به مرور زمان بي وفا شد.

 اين پرپر شدن از گل نيست از طبيعت است و اين بي وفايي از دوست نيست از روزگار است

چقدرعجيبه که تا مريض نشي کسي برات گل نمي ياره

 تا گريه نکني کسي نوازشت نمي کنه

تا فرياد نکشي کسي به طرفت برنمي گرده تا قصد رفتن نکني کسي

 به ديدنت نمي ياد و تا وقتي نميري کسي تورو نمي بخشه

زندگی چیست؟ زندگی مانند اتوبوس شلوغی است که جایی برای نشستن نیست

و وقتی خلوت میشودو می خواهی بشینی راننده داد می زند پیاده شوید اخر خط است

زندگی مثل یه جاده است ، من و تو مسافراشیم ، قدر لحظه ها رو بدونیم ،

 ممکنه فردا نباشیم

 خوشبخت شکل ظاهري ايمان است، تا ايمان و اميد و سخت کوشي نباشد

 هيچ کاري را نمي توان انجام داد.

 اگر مي خواهي خوشبخت باشي براي خوشبختي ديگران بکوش،

زيرا آن شادي اي که ما به ديگران مي دهيم به دل ما بر مي گردد.

 وقتي انسان دوست واقعي دارد که خودش هم دوست واقعي باشد.  

پروردگارا به من بیاموز دوست بدارم کسانی را که دوستم  ندارند 

بگریم برای کسانی که هرگز غمم را نخوردند

به من بیاموز لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختند

محبت کنم به کسانی که محبتی درحقم نکردند

خاطره بهترین و تنها یادگاریست که می ماند

پس خاطره ها رو زنده نگه داریم

چون فراموشیش کار هیچ کس نیست...

میروم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از کله ی عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه ی امید مهال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من